تست نشت DNS

باز کردن هر وب‌سایتی با یک پرس‌وجوی DNS آغاز می‌شود که نام را به نشانی تبدیل می‌کند. اگر این پرس‌وجوها بیرون از تونل وی‌پی‌ان از دستگاه شما خارج شوند، ارائه‌دهنده اینترنت همچنان هر دامنه‌ای را که بازدید می‌کنید می‌بیند، هرچند خود ترافیک رمزگذاری شده باشد. تونل کار می‌کند و گشت‌وگذار شما باز هم جایی ثبت می‌شود که خودتان انتخابش نکرده‌اید.

نشت را نمی‌توان درون مرورگر تشخیص داد، بنابراین ما سرور نام اختصاصی خودمان را اجرا می‌کنیم. صفحه نامی را درخواست می‌کند که هرگز پیش‌تر حل نشده است، حل‌کننده شما ناچار است برای آن به سراغ ما بیاید، و ما ثبت می‌کنیم پرس‌وجو واقعاً از چه نشانی‌ای می‌رسد. آن نشانی همان حل‌کننده‌ای است که واقعاً از آن استفاده می‌کنید، هر چه تنظیماتتان بگوید.

این طبیعی است. ارائه‌دهندگان و سرویس‌های عمومی مجموعه‌ای از حل‌کننده‌ها را اجرا می‌کنند و پرس‌وجوها را میان خود می‌فرستند، بنابراین یک جست‌وجوی واحد اغلب از چند نشانی به ما می‌رسد. آنچه اهمیت دارد تعداد آن‌ها نیست بلکه شبکه‌ای است که روی آن قرار دارند: همه روی شبکه وی‌پی‌ان شما نتیجه خوب است، یکی روی شبکه‌ای سوم همان موردی است که باید بررسی شود.

معمولاً به این دلیل که حل‌کننده‌های عمومی بزرگ از anycast استفاده می‌کنند: یک نشانی از نزدیک‌ترین مرکز داده پاسخ داده می‌شود، پس کشوری که ما می‌بینیم جایی است که پرس‌وجو در آن ظاهر شده، نه جایی که شما هستید. دقیقاً به همین دلیل ناهمخوانی کشور به‌تنهایی نشت شمرده نمی‌شود. موردی که اهمیت دارد حل‌کننده‌ای است روی شبکه‌ای که نه به وی‌پی‌ان شما تعلق دارد و نه به یک سرویس عمومی شناخته‌شده.

تنها در حافظه، به مدت پنج دقیقه، و پیوسته به همان نام یک‌بارمصرفی که آزمون شما به کار برد. هرگز در گزارش‌های ما نوشته نمی‌شوند، هرگز به بازدیدکننده دیگری نشان داده نمی‌شوند و با انقضای نشانه دور ریخته می‌شوند. ما آن‌ها را داده شخصی می‌دانیم، چون در برخی شبکه‌ها حل‌کننده خودِ بازدیدکننده است.